Antaŭ multaj jaroj, arbaroj kovris la teron,
kie, antaŭepoke, loĝis la spiritoj de la dioj.
LA PRINCINO MONONOKE
Jakul'!
Aŝitaka!
Io strangas. La maljunulino volas nin reiri al la vilaĝo.
~Ni ĵus parolis al Ĵi. ~Ĉu li povis vidi ion?
Jes, en la arbaro. Io okazas.
~La birdoj foriĝis. ~Kaj la aliaj bestoj.
Mi iros ĉe Ĵi.
Vi, reiru hejmen. Rapidiĝu.
Singardu!
Io estas tie.
~Ĵi, ĉu vi vidis tion? ~Jes, ne estas homo.
La maljunulino ordonis ĉiujn reiri vilaĝen.
Rigardu. Tie.
~Estas demono! ~Ĉu demono?
Jakul'! Forkuru!
Ĝi iras vilaĝon. Oni devas haltigi ĝin.
Atendu, princo Aŝitaka! Singardu!
Tio aĵo malbenitas! Ne permesu ĝin tuŝi vin!
Venu, Jakul'!
Trankviliĝu, via moŝto!
Dio aŭ demono, kiu ajn. Bonvolu, lasu nin pace!
~La monstro! ~Ni iru!
Bonvolu ne daŭrigi! Lasu nian vilaĝon pace!
Haltiĝu, bonvolu haltiĝi!
Ekstariĝu!
~Kuru! ~Ni iru! Rapidiĝu!
~Li mortigis ĝin! ~Aŝitaka!
~Voku la maljunulino! ~Ne estingu la fajron.
Aŝitaka! Ĉu vi estas bone?
~Kaja, ne tuŝu la vundon. ~La princo estas vundita.
~Kie estas la maljunulino? ~Ŝi jam venas.
Malantaŭen, disigu de li, ĉiuj.
Kion ni faros?
Verŝu sur la vundo, malrapide.
Bone.
Ho malkonata dio de la furiozo kaj la malamo,
mi inkliniĝas antaŭ vi.
Ni levigos tombon kaj
funebros al vi ĉe tio loko.
Iru pace kaj ne rankoru kontraŭ ni.
Malestiminduloj,
frue vi elportos mian koleron...
kaj suferos kiel mi.
La ŝtonoj aŭguras malbono,
la apro venis el la malproksima oriento.
Ĝi havis venenon ene de si, kiu furiozigis ĝin,
venena malamo koro kaj karno konsuminta...
kaj kiu farigis de ĝi demonitan monstron.
~Princo Aŝitaka... ~Jes.
Montru vian dekstran brakon.
Kio estas tio?
Princo, ĉu vi pretas scii...
la destino aŭgurita de la ŝtonoj?
Jes, ekde kiam mi pafis la unuan sagon.
La infekto disvastigos tra via korpo kaj mortigos vin.
Ĉu oni povas halti ĝin?
La princo vundiĝis sin savante nia vilaĝo kaj vivoj!
Ĉu ni devas resti tie ĉi kaj rigardi sia morto?
Vi ne povas ŝanĝi vian destinon, princo.
Sed vi povas iri konfrontonte ĝin se vi volas.
Jen.
Ni trovis tion ĉi en la apra korpo.
Ĝi faris ĝin dolori.
Detruis siajn ostojn kaj ĉion ene de ĝi.
Estis kio farigis demonon al ĝi.
Multe malbonas damaĝante ĉe la oriento, princo Aŝitaka.
Iru kaj vidu sen malamo kaŝante. Estas via destino.
Vi eble trovos resanigon.
~Ĉu vi komprenas? ~Jes.
Nur ni restas el la tribo Emiŝi.
Antaŭ 500 jaroj la Imperiestro detruis...
ĝin kaj kondukis la supervivantajn orienten.
Iuj povis supervivi tie ĉi,
sed nia popolo
malfortiĝis tra la tempo.
Nun nia lasta princo tondendas sian haron
kaj forlasi nin. Ĉu neniam revenante?
Mi iam pensas ke la dioj mokas vin.
La leĝo malpermesas nin rigardi via foriro. Ĝis!
~Aŝikata! ~Kaja, estas malpermesata via rigardado.
Mi ne gravas.
Mi venis donante vin tion ĉi, el via fratino.
Via kristaldago! Kaja mi ne povas...
Konservu ĝin, frato, ĝi protektos vin.
Mi volas vin havi ĝin, tiel vi neniam... forgesos min.
Kaja, mi ne forgesos vin.
Ĉu batalo?
Ne, masakro.
Kiel vi pensas iri?
Ili estas sen armitaj! Ni iru!
~Tie holme, estas militisto. ~Alportu lian kapon.
Ĥe, haltiĝu!
Mia brako! Kio okazas al mi?
Haltigu lin. Ne permeso sian ellason!
Lasu mian forpason! Mi konsilas!
Li fuĝis.
La vundo kreskas.
Ĉu tio ĉi estas supo aŭ azena urino?
Jam estas tie.
~Ĉu sufiĉas? ~Ĥe! Kiun vi volas trompi?
Tio ĉi ne estas mono. Redonu mian rizon, ŝtelisto!
Pardonu min, Ĉu mi povas ekzameni tion?
Estas pura oro, stultulino!
Iel maniere, se vi volas monon,
mi pagos la rizon kaj prenos la oron.
Sinjoroj, ĉu tie ĉi estas taksistoj?
Ĉu ne? Bone.
Sed mi dirus, ĝi valoras tri sakojn de rizo.
Kvankam mi nur estas vaganta monaĥo. Knabo...
~Kien vi iras? ~Redonu mian oron!
Atendu knabon, kial la urĝo?
Bone, ne danku min,
eble mi devus danki vin...
mi vidis vin alfronti la samurajojn, vi batalas
kiel aŭtenta diablo. Jes...
Kie vi lernis lukti tiel?
Vi jam rimarkis ilian sekvadon.
Ni gajnis ĝin montrante la oron.
Ili atendos nian dormon kaj tiam tranĉos niajn gorĝojn.
Ĉu ni montru kiom
rapide ni povas kuri?
Tiel, la apro fariĝis monstro.
Mi sekvis la spurojn al okcidento tra la montoj...
kaj alvenis kien la samurajoj atakis la personojn.
Kaj tie... vi perdis ĝin.
Rigardu la lokon...
Mia lasta fojo tie, estis malgranda, ĉarma vilaĝo.
Sed io okazis... inundo, terglito, brulego.
Certas ke ĉiuj jam mortis.
Tiam ĉi ĉirkaŭas nin furiozaj spiritoj,
militmortaj, pestmortaj, malsatmortaj
kaj neniun gravas.
Kaj vi parolas pri malbeno, Ĉiuj estas malbenitaj.
Mi eraris batalante ĉe la vilaĝo.
Du homoj mortis ĉar mi.
Iu fojoj oni akiras kaj aliaj malakiras, donu vian bovlon.
Mi volas vin kompreni, ni ĉiuj mortos, iuj nun, iuj poste.
Belega bovlo, vi estas plena de surprizoj
vi rememoras al mi rakontojn de la tribo Emiŝi.
Oni diras ke ili ankaŭ rajdis ruĝaj alkoj kaj
uzis ŝtonpintsagojn, kiel vi.
Sed... ili estis pereigitaj antaŭ 500 jaroj.
Aŭ oni diras tion.
Nun, manĝu la rizon, vi pagis ĝin.
Ĉu vi iam vidis ion kiel tio ĉi?
Neniam.
Estis en la acrego.
Tio ĉi pecon da fero finigis lin.
Estas loko okcidenten, inter la montoj
kie loĝas la Spirito de la Arbaro, sed al homo danĝeras.
~Eniri tie estas morti. ~Ĉu la Spirito de la Arbaro?
Oni diras ke tie loĝas bestegojn kiel
tiuj de antikvaj tempoj.
Ĝis la venonta fojo.
Daŭru!
Kiom rapide ni alportos la rizon hejmen tiom rapide ni manĝos.
~Tie ili venas! ~La lupoj!
Ne maltrankviliĝu la lupoj. Trankviliĝu! Al viaj lokoj!
Konservu la pulvon seke.
Haltu ĝis ili estos tie ĉi!
Pretigu! Ekpafu!
Duone! Ekpafu!
Ĉu ili estis? Ne tre grandaj.
Nur estis la lupidoj. Vi vidos la patrinon.
Estas Moro!
Nun.
Ni mortigis ŝin!
Rememoru, ŝi estas diino. Ŝi ne mortos de tio.
~Damaĝis nin. ~Ni iru nun.
Kaj kio pri la homoj kiu falis abismon?
Envicu kaj marŝu.
Ankoraŭ spiras.
Nur momenton.
Mia nomo estas Aŝitaka!
Mi venas el malproksima oriento.
Ĉu vi estas dioj? Ĉu mi alvenis al la regno de la Spirito de la Arbaro?
Ni iru.
Helpon!
Kodamo! Mi neniam pensis vidi iun ĉirkaŭe.
Trankviliĝu, ĉu vi volas plimalbonigi la vundojn?
Ĝi signas sanan arbaron.
Ne zorgu, ĝi ne damaĝos vin.
Sed ĝi certe vokas sian mastron.
Kion vi signifas? Ĉu la lupego?
Ne, monstrego, giganta cervo,
home vizaĝita.
Aĥ! Kie estas?
Se Jakul' ne timas, nenio estas por timi.
Ĉu vi permesos nin transiri vian arbaron, malgrandulo?
Sinjoro, vere! Ni devus reiri
estas vojo tra la rivero, ni neniam
transiros la arbaron.
La fluo tro rapidas,
kaj via amiko, se oni ne
kuracas lin frue, li montros.
Amiketo, ĉu vi nin gvidas aŭ perdas?
Sinjoro, ni certas ke li ne kondukas nin hejmen.
Dio mia, miloj da ili!
Tiu devus esti la patrino, granda kaj maljuna arbo.
Spuroj de lupoj kaj homo.
Ili eble loĝas tie ĉi.
Sinjoro, ni devojiĝis ie.
Tio vojo kondukas nin al alia mondo.
Ni sendanĝeras, nun ripozu iomete.
Ĉu pli spuroj?
Freŝaj.
Sinjoro! Kio okazas? Ĉu vi estas bone?
Kio okazis sinjoro?
Vi subite paliĝis.
Mi rimarkigis pri la loko.
Ĉu vi rigardis ion? ~Kiel kio?
Forgesu.
Nur iomete, ni preskaŭ alvenos.
Mi maltrafis...
Foriris...
Strange... Subite nenion pezas.
Mia brako! Ne pli doloras!
Jam saniĝis! Ne, ankoraŭ rompita.
Sinjoro, vi trafis, ni alvenis hejmen kiel vi diris!
Estas fortreso.
Estas Fera Urbo, de Sinjorino Eboŝi.
Ni faras feron tie ĉi el la minoj.
Saluton!
Saluuutooon!
~Iu venas el la arbaro. ~Ĉu la lupvirino?
Rigardu! Estas mi! Kohroku, la bovstiristo!
~Estas Kohroku. Li vivas! ~Kohroku vivas!
~Veras! Kohroku ankoraŭ vivas! ~Ni iru rigardante!
Silentu!
Mi kalkulas! Silentu nun!
~Ĉu vi ne aŭskultis? Kohroku revenis. ~Kio?
~Tie! ~Tie li estas!
~Vi ne estas fantomo! ~Kie estas la aliaj?
~Kaj kio pri viaj kunuloj? ~Mi kredas esti la nuraj supervivantaj.
Neniam estas la gardistoj kiuj mortas.
Moviĝu.
Tiu strange maskita. Kiu povas esti?
Logike fremdulo.
Aŭskultu, ĉiuj!
Tiu ĉi homo savis nin. Ŝarĝis la pafisto ĝis tie ĉi.
Dankemi lin. Ĥe! Atentu la brakon.
Estas rompita.
Kvietiĝu.
Fremdulo, mi dankas la kunporton de niaj kunuloj.
Sed ion mi ne ŝatas.
Vi alvenis tien ĉi preskaŭ tiel rapide kiel ni kaj tra la malpermesata arbaro.
Aldone, portante du vunditajn homojn.
~Kaj vi volas min kredi... ~Kohroku! Kohroku!
~Vi vivas! ~Toki, mia amo!
Kiel vi hotos nun ke vi estas vundita?
~Sed, Flornjo... ~Vi timmortemis min.
Ne "Flornjigi" min! Bone estus se la lupoj
manĝus vin, tiel mi trovendus vera edzo!
Amnjo, ĉu ni diskutos poste?
Toki, savu la ridindaĵojn por poste.
Kaj vi, Gonza, vi devas esti bona kapitano de la gardistoj
ĉiam vantante kiam la danĝero jam finis.
Neniam plenumas vian laboron.
Tio nejustas kaj malveras.
Dankon. Mi ĝojas de via savado al mia edzo.
Malpeziĝas,
mi ekpensis ke mi faris malbone kunportante ilin tien ĉi.
Kial vi ne malkovras la vizaĝon? Certe vi estas galantulo.
Gonza
Alportu la fremdulon al mi poste.
Mi volus danki lin persone.
~Kohroku. ~Jes?
~Ĝojas min via reveno kaj pardonpetas. ~Bone.
Sinjorino, vi en devus diri tiojn aĵojn
li poste profetos de ĝi.
Toki, mi volas pardonpeti al vi ankaŭ. Estis mia responso, ĝi neniam okazendis.
Oh, ne maltrankviliĝu sinjorino. Se vi ne estis tie,
ĉiuj estus manĝitaj de la lupoj kaj ni devus trovi novajn edzojn.
Vojaĝisto, ripozu iomete. Mi vidos vin nokte.
Ĥe, mi supozis vin esti galantulo!
Tiru!
Jen! Ni batalis kontraŭ lupoj por la rizo.
Nur disdonu.
Tie estas!
~Kie? ~Tie, malantaŭe.
~Toki trafis. ~Li estas galantulo.
~Jes, ne malbone. ~Sed tre juna!
Ĉu ĝi iam gravis?
Silentu! Ni perdis bonegajn homojn.
Jes karulino, aldone tie ĉi estas aliaj galantuloj.
Mi vidis bovojn pli belajn ol vi.
Ĥe! fremdulo. Kial vi ne venas kune kun ni?
Vi certe ne volas resti ĉe tiu odoraĉa grenejo.
Ĥe! Ni riskis niajn vivojn
kunportante la rizon, tiel silentu.
Ĥa, Kiu faris la feron por pagi la rizon?
Ni laboras multe ĉe la kaldronoj dum vi dormas
Se ne multe ĝenas, mi ŝatus rigardi kiel vi laboras.
~Ĉu vere? ~Ni devos ŝminki ĉi nokte!
Prunti vian lipruĝigilon.
Ni atendos vin.
Ne aŭskultu tion,
Sinjorino Eboŝi dorlotegas ilin.
Oni diras ke se la virinoj feliĉas, la vilaĝo feliĉas.
Ĉu feliĉa? Ĥa! Ĥa! Per tiaj virinoj?
Tiuj virinoj... misfortunas la feron.
Sino Eboŝi aĉetas la kontrakton de ĉiuj malĉastulino ŝi trovas.
La sinjorino bonkoras...
VI havas rizon en la mentono, maljunulo.
Veras. Ĉio ĥaosis ekde ŝi aperis tie ĉi.
Jes, tiu virino timigas eĉ ne la dioj.
Vi devus rigardi kiel ŝi traktis Nagon.
~Kiu estas Nago? ~La giganta dio apro.
Li regis la arbaron.
Oni ne povis proksimiĝi la montojn,
oni nur povis rigardi,
de via domo.
Iu tago la mineralfero elĉerpis tie ĉi en la vilaĝo.
Tiam ni provis eltiri el la monto,
sed Nago ne permesus ĝin.
Por eltiri la feron ni devus dehaki la arbaron.
Tio koleremis Nagon.
Li ne doloras.
Tiam la Sino Eboŝi iris kune kun siaj soldatoj kaj pafiloj.
Kio okazas?
Ĉu via brako estas vundita?
Ne, mi nur pensis pri la dio apro.
Li eble mortis malamplenita.
Pardonu la atendo.
Tio ĉi fero estas bona.
Morgaŭa enŝipigo malfruas.
Ripozu iomete.
~Sciigu ĉiujn. ~Jes sinjorino.
Ili pensas de vi kiel spiono de la lupknabino aŭ Lordo Asano.
Multaj popoloj interesas de la fero.
Kion vi faras tie ĉi? Se ne ĝenas mia demando.
Vi eble rekonas tion ĉi.
Detruis la ostoj de aprego
putrigis sian karnon kaj farigis de li demonon.
Ni batalis, nun malbenas sur mi kun la cikatro en mia brako
kaj prete mortigos min.
El kie vi venas? Mi neniam vidis ruĝan alkon kiel via.
Mi venis el malproksimo, mi nur povas diri tion.
Respondu la demando aŭ mi disŝiros vin!
Kaj via plano, por kion vi venis?
Por vidi sen malamo kaŝante miajn okulojn.
Ĉu "sen malamo kaŝante viajn okulojn"?
tio klarigas ĉion.
Venu. Mi montros ĉiujn miajn sekretojn.
~Ĉu saĝas...? ~Gonza, prizorgu.
Jes.
Tio ĉi estas mia ĝardeno. Neniu aŭdacas veni tien ĉi.
Sekvu min se vi volas scii mian sekreton.
Bonan nokton.
Ni ĵus finis ĝin, sinjorino.
Ankoraŭ pezegas.
Eble se vi ne prenus ĝin tiel delikate?
Se ni pli malpezigos ĝin, ĝi rompiĝos duone.
Mi konfidas de via imago.
Ne estas por mi; estas por la virinoj.
Estos interesa rigardi ĝin.
Estas la lasta armilo mi petis tion popolon fari,
la aliaj tre pezas,
tioj ĉi mortigos la monstrojn de la arbaro
kaj tratruos la armaturojn de la samurajoj.
Mi atentigus junulo, Sino Eboŝi volas regi la mondon.
Mi bedaŭras tro premi vin.
~Mi donos vinon frue. ~Ĥe, bonegus.
Unue vi rabis la arbaron de la apro kaj demonigis ĝin.
Kaj nun vi fabrikas pli letalajn armilojn.
Kiom da malamo kaj doloro vi kredas nin ankoraŭ bezoni?
Jes, mi pafis la apron, kaj bedaŭras vian suferon,
mi vere bedaŭras.
Stultula apro... mi devus ŝarĝi vian malbenon ne vi...
Ne!
Ĉu via dekstra brako deziras mortigi min nun Aŝitaka?
Se per tio la malbeno finus, mi permesus al ĝi duoni vin,
sed ankoraŭ tiel, tio ne finus la mortadojn, ĉu?
Ne, ne finus, devus mortigi ni ĉiujn por esti pace.
Mia moŝto, Osa havas ion por diri.
Pardonu min, mia moŝto.
Ne malpezu la fortecon de la knabo.
Junulo, mi kiel vi scias kiel oni sentas la furion...
ankaŭ la suferon kaj la senpovon.
Sed vi ne devas venĝi kontraŭ Sino Eboŝi.
Nur ŝi konsideris al ni homojn.
Ni havas lepron. La mondo timas kaj malamas nin,
sed ŝi loĝigis nin, lavis niajn putran haŭton kaj vindis nin.
Osa?
La vivo esta sufero.
Estas malfacila. La mondo estas malbenita,
sed ankaŭ tiel, vi trovos kialojn por daŭri la vivon.
Bedaŭre, mi babilas sensence.
Ili ĉiam revenas.
Ĉiu nokte, replantas la arbaron.
Ili klopodas refarigi la monton en arbaro.
Restu tie ĉi, helpu min mortigi la Spiriton de la Arbaro, Aŝitaka.
Ĉu vi faros tion? Mortigi la plej profundo de la arbaro?
Sen tiu antikva dio, la bestoj refariĝos la kutimaj stultuloj.
Kiam ni dehakos la tutan arbaron kaj elmortigos la lupojn,
tio ĉi estos la plej prospera loko el la mondo
kaj la lupa princino refariĝos homo.
La lupa princino?
Princino de la spiritoj, bestoj kaj antikvaj dioj.
La lupoj rabis sian animon kaj ŝi nun vivas por mortigi min.
Oni diras ke la sango de la Spirito de la Arbaro povas resanigi ĉion
ĝi eble povos resani miajn leprulojn
eble ankaŭ via malbeno, Aŝitaka.
Mia moŝto! Kaj nun, ĉu pli bone?
Mola kiel silko, estas la armilo perfekta por regi la mondon
sed ankoraŭ pezegas por la virinoj.
Certe.
Nu!, rigardu.
Bonan nokton, ĉu ĝenas vin se mi laboras iom?
Bone... Laŭvole.
Pardonu. Ĉu mi povas?
Bone. Permesu lin.
Kiam vi lacigas, mi anstataŭos
bone, li ne daŭros tre multe.
Reĝustigu viajn ĉemizojn, knabinoj.
Impresa, sed vi ne povos teni la ritmon.
Estas tenaca laboro.
Certe, laŭvicante ĉiuj kvar tagoj.
Viaj vivoj malfacilas tie ĉi.
Eble, sed plibone ol la vivo en la urbaj malĉastejoj.
Tie ĉi ni povas sati, kaj la viroj ne ĝenas nin!
Ne foriru morgaŭ!
~Ĉu vi povas resti iomete plu? ~Tie ĉi kaj labori kune kun ni?
Dankon al ĉiuj, sed mi devas serĉi iun en tio arbaro.
~Estas ŝi. ~Ĥo!
La lupoj venas.
Atendu!
Mi ne volas batigi. Mi estas amiko.
~Tie ĉi, ŝi estas tie ĉi! ~En la plafono!
Rapidiĝu! Ŝi volas serĉas al la Sino Eboŝi!
~Iu mortigendas! ~Ŝi iras forĝejen!
Daŭru nutrante la fajron! La pafistoj al la muroj!
Rapide! Ĉiuj al siaj postenoj!
Oni diras ke ŝi estas en la plafono.
Ne maltrankviliĝu, funkcitenu la kaldronegojn.
Ne gravante kio okazos, la fajro ne devas estingiĝi.
~Ĉu ŝi sole venas? ~Jes.
Ŝi ne povas fuĝi, ŝi estas ĉirkaŭita.
Ni scias ke ŝi venas por mortigi vin.
Ni vidos pri tio. Venu!
~Prenu armilon! ~Rapide!
Donu lokon por la sinjorino!
Ĉu vi povas aŭskulti min, princino de la bestoj?
Se estas mi kiun vi volas, tie ĉi mi estas,
Se vi serĉas venĝon po la bestoj kiuj ni mortigis
tie ĉi estas du virinoj kiuj ŝatus koni vin,
ili ankaŭ serĉas venĝon po siaj lupe murditaj edzoj.
Venu, fiulino, mia edzo mortis ĉar vi!
Tie!
~Estas ŝi! ~Tie!
Vi ĉiuj, moviĝu!
Pafistoj, pretiĝu!
Estas trompo. Ne, atendu!
Princino de la lupoj! Ne malsupreniru, reiru arbaren!
Bonvolu aŭskulti! Ne ŝparu vian vivon!
~Ĉu ni haltos lin? ~Lasu lin fari laŭvole.
Ŝi falis, estas nia!
Malantaŭen!
Tranĉu la kapon al lupo kaj ĝi ankoraŭ mordemas vin.
Kio?
~Celu al ŝia falloko. ~Bone.
Ekpafu!
Jes!
Ne! Malproksimiĝu!
Ĥe! Kio estis tio?
Vekiĝu!
Ne!
~Finu ŝin! ~Mortigu ŝin, mia moŝto!
~Ĉu vi fartas bone? ~Jam.
Jes mi fartas bone!
~Foriru! ~Jes, sinjoro!
Perfidulo! Vi estas lupa spiono, ĉu ne?
Malantaŭen!
Haltu!
Forturnu.
~Kion vi pensas esti farante, knabo? ~Ne daŭru.
La vivo de la knabino estas mia.
Estos perfekta edzino por vi.
Estas demono ene de vi, ene de ambaŭ.
Rigardu ĉiuj! Tiel aspektas la malamon.
Tion ĉi farigas kiam englutas vin.
Manĝante, frue mortfinos min.
La timo kaj la malamo nur kreskigos ĝin pli rapide.
Via malbenaĵo ekĝenas min, Aŝitaka.
Permesu al mi tranĉi vian brakon.
Sinjorino Eboŝi!
Iu venu kaj kunportu ŝin.
Mia moŝto!
Ne maltrankviliĝu, ŝi nur dormas. Ŝi fartos bone.
Sinjorino Eboŝi.
Mi foriros kunportante la lupknabino.
Ĥe, ne, certe ne! Neniu kondutas tiel kun Sinjorino Eboŝi!
Ne moviĝu aŭ mi ekpafos!
Kion vi faros?
Kiel vi povas daŭri marŝante?
~Kiel fartas la sinjorino? ~Bone.
Alportu mian armilon, pafistoj, iru placen nun!
Ili ne eliros vive de tie ĉi.
Toki, venu.
Kio? Kio okazis?
Sinjoro, mi ne povas lasi vin pasi.
Oni ordonis nin ne malfermi la pordojn.
Bonvolu reiri.
Ni dankemas la kunporton de niaj kunuloj.
~Ni ne volas vundi vin. ~Bonvolu!
Mi eniris ĉi porde tiun matenon, nun mi eliros tra la sama loko.
Ne stultu. Bezonas dek homoj por malfermi la pordon.
Haltu! Vi nur mortiĝos.
Moviĝu!
La lupoj atakas! Donu ŝtonon al mi!
Atendu, via princino sendanĝeras kun mi!
Mi demetos ŝin de tie ĉi! Ni foriras Jakul'.
Ĝis revido.
Adiaŭ, fremdulo.
Haltu!
Lasu lin! Estas mia!
Sia propra gento ekpafis lin. Li mortiĝas.
Kial vi malebligis min mortigi ŝin? Respondu dum vi vivas!
Mi nur klopodis ke ili ne portigis vin.
Ne gravas al mi morti, demetante la homojn de la arbaro.
Mi sciis tion ekde mi vidis vin en la arbaro.
Mi ne timas de vi! Mi mortendus vin po ŝia savado.
Ŝi fias kaj neniu malebligos sian finon.
Vivu vi.
Sufiĉe! Mi ne pli aŭskultos!
Vi estas belega.
Kio okazas,San? Ĉu vi volas min fini kun li?
La tribo de la simioj.
Simioj, Ĉu vi kuraĝas difii la lupojn?
Tio ĉi estas nia arbaro.
Homo... ni volas homon.
Transdonu homon kaj foriru.
Foriru antaŭ miaj kojnodentoj finos vin.
~Ni ne foriros. ~Ni manĝos homon.
Jes, permesu nin manĝi homulon.
Kio okazis al la tribo de la simioj frenezinte tiel?
Ekde kiam la simioj manĝas homan karnon?
Se ni manĝas homon, ŝtelos sia forto,
kaj kondutos aliajn eksteren de la arbaro.
Transdonu lin.
Sufiĉe! Vi scias ke manĝante homon ne donos siajn forton.
Vi ŝanĝiĝos al io abomeninda,
Io pli malbona ol homoj.
Simioj plantas arbojn, homoj hakas arbojn, arbaro ne revenas.
Se ni mortas homojn ni savas arbaron.
Vi ne povas submetiĝi, ni trovos kiel, la Spirito de la Arbaro estas kun ni.
Daŭru plantante arbojn, iam ni venkos lin.
La Sprito de la Arbaro ne batalos. Ĉiuj mortos,
lupa knabino ne gravas. Lupa knabino estas homo.
Sufiĉe!
Mi ŝiros vian kapo paroleman simion.
Momenton!
Ne zorgu pri ili. Ne gravas.
Vi ambaŭ, preterveturu. Mi restos okupiĝinte pri la homo.
~Kio pri la alko? ~Ĉu ni manĝas ĝin?
Ne, lasu lin vivi. Reiru hejmen!
Venu. Sendanĝeras, mi estas amikino.
Mi ne vundos vin, ne timu. Mi bezonas helpon por kunporti lin.
Vi saĝas. Mi komprenas ke vi ne volas stariĝi tie ĉi insule.
Mi odoras home.
Vi povas iri ien dezirata. Vi estas libera.
Fine.
Tie. Venu, rapide.
Estas la Nokta Marŝanto.
Tial ĉi ni daŭris ses noktojn en tioj ĉi peltoj.
Sed sinjoro, ni ne povas... estas peko rigardi ĝin.
Kaj vi aŭdacas nomiĝi "la plej bona ĉasisto el la okcidento".
Nu. Ni havas imperiestran pardonon,
kie senkulpigas nin de la senkapigo de la Spirito de la Arbaro.
Kiam ekaperas la mallumo la Spirito de la Arbaro
ŝanĝiĝas al Nokta Marŝanto,
kaj kiam la suno ekbrilas, ĝi reŝanĝiĝas.
Rigardu! Ĉu vi povas? Tiam ĉi okazas.
~Rigardu mastro Ĵigo ~Kio okazas?
Tien.
Nekredebla, eble estas centoj.
Tiuj aproj ne estas de ĉirkaŭ ĉi
ili vojaĝendus dum monatoj por alveni tien ĉi.
~Tiu estas Okkoto! ~Ne povas esti!
Oni diras ke ĝi mortiĝis antaŭ 100 jaroj.
Estas li. Mi konas tiojn konjodentojn.
Kaj ŝajnas kiel li alportis sian tutan tribon.
Ĝi rigardis nin! Forkuru!
Malkuraĝuloj! Rapidiĝu!
La pafvundo ne ankoraŭas!
Jakul'.
Vi fine vekis.
Danku al Jakul', ĝi neniam foriris de apud vi.
Kiel vi scias sian nomon?
Ĝi diris al mi kaj ankaŭ rakontis pri vi...
via vilaĝo, via popolo kaj via arbaro.
La Spirito de la Arbaro redonis vian vivon, ĝi volas vin vivi.
Mi strange sonĝis.
~Estis orulo. ~Manĝu!
Glutu.
Ni venis por morti la homojn kaj savi la arbaron.
Kial estas homoj tie ĉi?
La virino estas San, mia filino.
Estas homoj ĉie hodiaŭ.
Reiru monte kaj mortigu ilin tie.
Ni restos kaj savos la arbaron.
Kion faras la alia homo tie ĉi?
Li estis pafita kaj la Spirito de la Arbaro kuracis lin.
Tio ĉi homo ne estas nia malamiko!
Ĉu la Spirito de la Arbaro savis lin?
Ĉu ĝi savis la vivon de tio aĉulo?
Kial ĝi ne savis Nagon?
Ĉu ĝi ne estas la gardisto de la arbaro?
La spirito de la Arbaro havas la povon por doni kaj depreni la vivon.
La vivo kaj morto estas sia decido, aŭ ĉu vi forgesis ĝin?
Vi mensogas! Vi elpetigis al la Spirito de la Arbaro savi lian vivon!
Sed ne elpetigis po Nago, ĉu jes?
Nago timis la morton.
Nun, mi ankoraŭ sine portas kuglon.
Nago fuĝis kaj la mallumo trafis ĝin.
Mi akceptis ĝin kaj rigardos mian morton.
Petu al la Spiroto de la Arbaro savu vian vivon.
Mi jam sufiĉe vivis, San.
Frue la Spirito de la Arbaro ripozigos min.
Vi defendis ĝin tra tioj ĉi jaroj, Ĝi savendas vin!
Ne penu trompi nin. Nago estis forta kaj bela.
Ĝi fuĝis nenion, Verŝajne vi manĝis ĝin!
Silentu! Zorgu de viaj vortoj! Porkaĉo!
Dioj de la monto, bonvolu aŭskulti.
Nago mortiĝis malproksime kaj estis mi kiu mortigis ĝin.
Fariĝinte demono.
Atakis nian vilaĝon.
Se vi bezonas pruvojn, rigardu mian manon, tuŝita de ĝi.
Mi venis elpetegante al la Spirito de la Arbaro kuraci la malbenon.
Ĝi kuracis la fafvundo, sed la demona marko ankoraŭ ĉeestas.
Unue detruos mian animon kaj poste mortigos min.
Okkoto. Fine! Apro kiu aŭskultos kialojn.
Ne, grandioza Okkoto. Haltu! Bonvolu ne manĝi lin!
Ĥa, vi estas la homa filino de Moro, ĉu ne?
Mi aŭskultis pri vi.
Vi estas blinda.
Malantaŭu. Mi ne manĝos lin.
Ne zorgu princino.
Aŭskultu, grandioza Okkoto, tion pri la morto de Nago veras.
Mi kredas kaj dankas vin, junulo.
Mi nur bedaŭras ke el mia tribo
aperis demonon.
Povema sinjoro, ĉu ekzistas ielon por liberiĝi de la malbeno de Nago?
Foriru de la arbaro...
aŭ la venonta fojo ni renkontos mi devos mortigi vin.
Vi ne povos kontraŭi la homoj, siaj armiloj detruos vi ĉiujn.
Moro, rigardu mian tribon
malkreskante kaj pli stultante.
Frue ni ne estos pli ol kriaro...
la homoj ĉasos por manĝi.
Ĉu vi riskos ĉion en lasta batalo?
Tion ĝuste volas la homoj.
Mi ne petis helpon al la tribo de la lupoj.
Eĉ se ni ĉiuj mortas,
ni donos al la homoj batalon ili neniam forgesos.
La Spirito de la Arbaro.
Daŭru! Tenu la bovojn! Rapide!
Pretu. Iomete proksime... Ekpafu!
Reŝarĝu! Ekpafu!
Ataku...
Pretu...
Iu imponendos pacon inter tiuj gentoj,
alportu niajn pafistojn kaj kaŝu bone.
Jes, sinjoro.
Kaŝu ĝis mia ordono.
Daŭru kun la bovoj. Ni devas reiri urben.
~Tie! ~Kie?
Survoje.
La pafistoj pretas, sinjoro.
Perfekta. Bone.
Transdonu la informon. Ni iros nun.
Jes, sinjoro.
Saluton Ĵigo.
Nu, la imperiestro manĝas de mia mano
kaj vi ludas batalante Lordon Asano.
Lordo Asano sendis ilin, ĉu vi akordas kun li?
Certe ne. Kial vi pensas tion?
Li paŭzos se al li mi donas duon mian feron.
Ĉu vere? Li estas fiambiciulo
Sed malgraŭ tiel, mi kredas ke vi devus doni feron al li.
La aproj preparas por batalo kaj tio danĝeras.
Vi faris promeson, kiam vi transdonos la kapon de la Spirito
de la Arbaro ni kune kun iros detruante al Lordo Asano.
Atentu Sinjorino! Eniru! Rajdisto venas.
Parolante pri li... Mesaĝisto de Lordo Asano.
~Ni havas gastojn. Estu koremaj. ~Jes sinjoro.
Bonvenon Sinjorino!
Kio okazas? Ĉu vi ne babilos kun li?
Sinjorino Eboŝi, Mastrino de la Urbo de Fero!
Mi kunportas mesaĝon el mia sinjoro, Lordo Asano!
Vi oferis bonan kaj valoreman batalon,
nun malfermu la pordojn por paroli kun vi.
Ni perfekte aŭskultas ekde tie ĉi.
Mia moŝto deprenis tiun monton al la aproj kaj la dioj!
Nun valoras kaj vi volas rabi ĝin.
~Bone, vi ne klopodos! ~Kia entrudo!
Vi devos montri pli respekton!
Ĉu respekto? Kio estas tio?
Ni ne respektas ĝis nia naskiĝtago!
Ĉu vi volas feron? Jen!
Jes. Tiuj virinoj specialas!
Ili luktus diojn aŭ samurajojn, samas al ili.
Viaj virinoj kuraĝas, oni malŝparis ilin malĉasteje.
Impresa papero...
Bone, akiris min la plej bonaj ĉasistoj en la regiono.
Rememoru ke ni ĉasas diojn, ne nur bestojn.
Knabinoj, venu.
Jes sinjorino, kio okazas?
Ĉu vi scias kiu sendis tion ĉi paperon? La imperiestro mem!
~Bonege. Kiu estas li? ~Ĉu li gravas?
~La imperiestro! ~Vere nekredeblaj.
Dankon.
Jes, sinjorino.
Ĉiutage ni hakas arbojn kaj eltiras feron malfortante la bestojn.
Mi pli ŝatas tiel, sen mortoj, Ĵigo.
Nu, vi ŝuldas min kaj mi venis enspezante.
Kiam vi bezonis pafistojn mi sendis, sen ili vi malgajnintus la urbon.
Oh, pardonu min. Ĉu tio ŝajnis kiel minacon?
Ne diru al mi ke la imperiestro kredas...
tion pri la kapo de la Spirito de la Arbaro donante senmorteco.
Mi ne scias pri la kredoj de la imperiestro
mi nur estas monaĥo kiu klopodas supervivi.
Mi plenumas miajn promesojn, ni jam batalis la aprojn
kaj estas pli facile mortitaj ol Moro kaj siaj lupidoj,
tiel vi povas ordoni viajn homojn malkaŝu.
Vi malkovris min.
Ĥe, unu afero plu mia sinjorino.
Ĉu fremdulo venis tien ĉi?
Junulo sur ruĝa alko.
Venis, sed jam foriris.
Nur la rigardo timegas min.
Ili ne estas ordinaraj ĉasistoj.
~Murdistoj. ~Ĉu vere?
Sinjorino, permesu al ni kunigi vin.
Jes, ne kunfidu de tiuj fremduloj.
Se io okazus ni ne povus helpi vin.
Vi mem diris ke ni estas pli bonaj pafistoj ol la viroj.
Ĝuste tiel mi volas vin lasi en la urbo.
La homoj zorgas min pli ol la dioj de la arbaro.
Kiam la Spirito de la Arbaro mortiĝos, ni ne scias kion okazos.
Ĉu Ĵigo satos per la kapo de la Spirito?
Aŭ ĉu li ankaŭ venos prenante Urbon de Fero?
Se siaj pafistoj atakas nin
mi bezonas ĉiujn tie ĉi por batali ilin...
Rememoru, oni ne fideblas de la viroj.
Ne zorgu pri ŝi.
Mi protektante estos apud ŝi.
~Tio ĝuste zorgigas nin. ~Kio?
Eĉ se vi estus virino, ankoraŭ estus stultulo!
Vi scias ke vi povas salti
kaj fini ĉion.
Kiam via forteco revenos, la vundo etendos kaj detruos vin.
Mi sentas kiel dormita tra semajnoj.
Mi sonĝis ke San estis zorgante apud mi.
Mi esperis vin krii dum via dormo
por silenti vin per mordo en via colo.
Estas belega arbaro, ĉu Okkoto kaj la aproj jam ekiris?
Jes, la aproj marŝas.
La arboj ploras mortante, sed vi ne povas aŭskulti ilin.
Mi restas tie ĉi, aŭskultante la agonio arbaron...
kaj sentante la doloro kugla en mia sino...
kaj sonĝas pri kiam mi fine detruos tiun virinan kapon
per mia buŝo.
Moro, kial la homoj kaj la arbaro ne povas vivi kune kun pace?
Kial ni ne povas halti la lukton?
La homoj preparas la finan batalon,
la fajro de siaj armiloj bruligos nin ĉiujn.
Kaj kio okazos al San? Ĉu ankaŭ ŝi mortos?
Egoismulo! Vi samas ĉiujn homojn.
San estas mia filino, apartenas al nia tribo,
kiam la arbaro mortas, ŝi ankaŭ mortos.
Vi liberendas ŝin! Ŝi ne estas lupo! Ŝi estas homino!
Silentu!
Kiel vi kuraĝas paroli tiel al dion?
Mi trovis siajn homaj gepatrojn detruante mia arbaro.
Fuĝante ili lasis la bebon antaŭ mi.
Anstataŭ manĝi, mi bredis ŝin kiel mia filino.
Nun, mia malbela kaj bela filino nek estas homo nek lupo.
Kiel vi helpos ŝin?
Mi ne scias, sed kune ni povus supervivi.
Kiel?
Ĉu vi kunigos fortojn kun San por batali la homojn?
Ne. Ĉiu kaŭzos pli malamon.
Estas nenio kion vi povas fari, junulo.
Frue la demona cikatro etendiĝos kaj mortigos vin.
Foriru de la arbaro tagiĝe. Se vi revenas mi mortigos vin.
Ĉu vi fartas pli bone?
Jes, dankon al vi kaj al la Spirito de la Arbaro.
Jakul', pardonu por zorgi vin.
Miaj kruroj ankoraŭ malfortas.
Kiom silenta, kie estarantas la kodamoj?
Ekde tie ĉi mi flaras la forĝejon.
Mi dankas la montron de la vojo! Mi havas alian peton.
Pasigi al San je mi.
Ni iru.
Odoraĉas kaj vundas miajn okulojn.
Tion ili volas. Klopodante mortigi nian flaron.
Denove tiun fivirinon!
Ŝi scias de nia ĉeesto.
~Estas stulta trompo. ~Kio?
Ili klopodas altiri la aprojn ekstere de la arbaro.
La homoj planas ion.
Ni trovendas Okkoton kaj averti de la danĝero aŭ ĉiuj mortiĝos.
Okkoto obstinegas. Ne aŭskultos.
Eble sciante de la trompo; aproj estas
fiera raso,
ĝis la lasta el ili daŭros atakante furie.
Kial ili hakas la arbojn?
por ĉagrenigi ilin.
Patrino, mi devas iri. Okkoto estas blinda.
Mi estendas siajn okulojn. Ĉu vi komprenas?
Faru tion kion vi devas, sed vi sciendas
tiu junulo volas vivi apud vi...
Mi malamas la homojn!
Ĉu el Aŝikata por mi?
Kiom bela.
Vi ambaŭ restu kune kun San.
~Mi iros al la Spirito de la Arbaro. ~Ni iru.
La tribo de Moro venis por lukti apud vi.
Kie mi povas trovi la grandiozan Okkoton?
Antaŭen, amiko.
Venas el la Urbo de Fero.
Ni iru!
~Haltu! Kiu estas? ~Denove samurajoj.
~Haltu! ~Devojiĝu!
Kio estas tio?
Ne malŝparu viajn sagojn, li detruas ilin ĉiujn.
~Estas morta homo. ~Haltu, sufiĉe!
~Toki, tie. ~Ne povas esti.
~Estas Aŝitaka. ~Li ankoraŭ vivas.
~Aŝitaka! ~Saluton, trankviliĝu.
~Ĉu vi fartas bone? ~Ni ĉiuj fartas bone.
La samurajoj pensis embuskante de ni dum la viroj ne ĉeestis.
~Ili pensis ke ni fuĝontus. ~Sed ni pruvis ilin kontraŭe!
~Ni certe pruvis! ~Kie estas Sinjorino Eboŝi?
Ŝi alportis la viroj por mortigi la Spiriton de la Arbaro.
La komuniko malbonigis, ni eĉ ne povas ricevi mesaĝojn.
La Spirito de la Arbaro. Tio klarigas la eksplodojn.
Sinjoro, via arĥo kaj sagoj!
Ĉu ankaŭ diros ke vi havas lian mantelon kaj monturon?
~Poste. ~Vi estas malutilulo.
Kohroku, dankon!
Mi klopodos sendi helpon! Ĉu vi povas elteni?
Ne zorgu! Ni eĉ povas verŝi sur ili varman feron.
~Alportu Sinjorinon Eboŝi! ~Rapide!
Mi maltrafis.
Ili boate venas tra la rivero!
Alportu Sinjorinon Eboŝi. Ni eltenos tiom kiom ni povos!
Mi revenos! Mi promesas!
~Ni restos! ~Zorgu!
Prenu lin! Detenu tiun homon!
Ili klopodas malebligi la pasejon. Kuru, Jakul'.
Vi, tien!
Besta karno brulante.
Jakul'!
Malproksimiĝu!
Montru vian vundon.
Vi devos resti tie ĉi. Atendu, mi revenos.
Mi diris vin resti!
Ni preskaŭ alvenos mia amiko.
Kiu estas?
Miaj ordonoj estas ne permesi fremdulojn tie ĉi.
Bone, sed mi ĵus estis en la Urbo de Fero.
Mi havas mesaĝon por Sinjorino Eboŝi.
Ŝi ne estas tie ĉi. Donu la mesaĝon. Mi certigos la ricevon.
Mi parolendas al ŝi. Kie ŝi estas?
Ĉu vere estas vi? Ankoraŭ vivas.
Vi havis pli malbone ol mi.
Ni enterigis niajn amikojn tra la tuta tago.
~Oni atakas la Urbo de Fero. ~Kio?
La virinoj kaj lepruloj kaŝas ene de la murego.
~Ni ne havas tempon. ~Tiuj fisamurajoj.
Asano atendis nian ellason de la urbo.
Mi trovendas Sinjorinon Eboŝi.
Ŝi ĉasiris la Siriton de la Arbaro.
Iu devos diri al ŝi reiru!
Se vi jam finis, foriru tuj. La aliaj, daŭru fosante!
~Kaj kio okazos al Urbo de Fero? ~Jes, estas nia hejmo!
Kion vi esperas de ni, nur forlasi?
Vi jam aŭskultis la malulon!, ni ne havas tempon por malŝpari.
~Sendu mesaĝon al Sinjorino Eboŝi! ~La arbaro estas tro granda!
Neniu mesaĝisto troveblos ŝin!
Tiam sendu ĉasiston! Por kion plu ili utilas?
Tiuj fiuloj uzante la Sinjorino Eboŝi.
Ĉu kiam vi luktis kontraŭ la aproj lupoj estis kun ili?
Ĉu vi vidis San, la lupknabinon?
Mi ne scias. Estis konfuza kiam la bestoj venis al ni.
Ŝi estis tie. Mi vidis ŝin.
Mi estis fronte. Mi rigardis ĉion, ĉion.
~Kio okazis? ~Mi ne certas!
Ĉio okazis tre rapide. Kiel koŝmaro.
Ni estis logaĵo por allogi la aproj.
Ni nek estis parolitaj pri la monoj,
nek la grenadoj super ni.
Kie estas ŝi? Kie estas San?
Trankviliĝu. Mi klopodas demeti vin.
Lupo ĉeestas!
Rapidiĝu! Juna mastro, kion vi faras?
~Kio okazas? ~Ne! Kion vi pensas fari?
Mi trovendas la Sinjorinon Eboŝi. La lupo helpos min.
Vi estas kun ĝi, ĉu ne?
Restu kun ĝi!
Kion pli gravas al vi?
La kapo de la Spirito de la Arbaro aŭ savi vian vilaĝon?
Estas venenigitaj.
Sufiĉe!
Mi ne plu estos via sklavo.
Nu! Demetu tion ĉi. Ĉiuj!
Levigu! Levigu!
Levigu!
Atentu!
Kiam vi eliros la marĉon ŝirmiĝu lage ĝis ni alvenos.
~Bone! ~Atentu!
La sinjorino estas kun la pafistoj de Ĵigo.
Jen, ne utilos min kie mi iras.
Iru kun ili Jakul'! Zorgu pri ĝin.
Trovu San! Tie ni trovos Eboŝin!
Marŝu! Daŭru, ni finendas hodiaŭ!
~Sinjoro. Jes? Ah, pretas?
Okkoto vudegestas.
Li kaj la lupknabino iras al la Spirito de la Arbaro.
Tiam, ili iros alpetante helpon. Ne perdu ilin.
Sed restu senatenton aŭ vi fortimigos la Spiriton de la Arbaro.
Komprenita, sinjoro.
Ĉu estis sango en lia kapo?
Trompeto laŭofice, por ne odori home.
Atendu iomete, ni preskaŭ alvenos al la lageto de la Spirito de la Arbaro.
Kio estas tio?
Granda Okkoto, io malbonas. Ni daŭrendas.
~Io estas tie. ~Mi ne povas identigi sian odoron.
Estas la simioj.
~Vi kaŭzis tion ĉi! ~Kulpe de vi la arbaro mortiĝos!
Vi maltrafas! Ni estas batalante por savi ĝin!
~Vi alportis malbonaĵojn! ~Uloj kiuj nek estas homoj nek bestoj!
Ĉu "nek homoj nek bestoj"?
~Tie venas! ~Estas nia fino!
Militistoj.
Ili revenis!
Miaj militistoj!
Ili revenis el la mortlando.
~Antaŭen miaj militistoj! ~Okkoto, aŭskultu!
~Sekvu min al la lageto de la Spirito! ~Okkoto, ne faru, atendu!
Ne,dio Okkoto! Viaj militistoj ne revenis al vi.
Estas homoj portante hontoj por kaŝi siajn odorojn!
Estas trompo!
Ĉu ne komprenas? Estas trompo por esti gvidataj al la Spirito de la Arbaro!
Venu, Spirito de la Arbaro! Venu se vi estas la mastro.
Donu mian militistojn la povo por morti la homojn kaj venki!
Haltu, granda Okkoto! Vi aŭskultendas min!
San, ni estas ĉirkaŭitaj, Okkoto ne povas daŭri, lasu lin!
NE! Mi ne permesos ĝin fariĝi demonon kiel Nago.
Diru al patrinon ke la homoj trompigis la Spiriton de la Arbaro.
Ŝi scios kion fari.
Rapide, aŭ estos la fino de ni ĉiuj!
Iru.
Malantaŭu aŭ mortu!
Kaj tiam la arbaro scios kion vi vere estas!
Malantaŭen!
Mi bruliĝas! Mi sentas fajron ene de mi.
Luktu! Ne permesu farigi demonon de vi!
Grandioza Okkoto!
Kio okazas?
~Ĉu estas San? ~Ŝi estas en danĝero.
Ni iru.
Mi bruliĝas.
Ne! Mi ne volas fariĝi demono.
Bonvolu halti, Okkoto!
Vi tre malrapidas! Rajdu!
~Lupo! ~Ĥe!
Eboŝi!
Daŭru!
Eboŝi! Mi havas mesaĝon por vi!
~Ne pafu! ~Kion vi volas?
La samurajoj de Lordo Asano atakis la urbon!
La virinoj estas superataj! Ili ne povos elteni!
Forgesu de la Spirito de la Arbaro.
Viaj viroj jam revenas Urben sed ili bezonas vian gvidon!
Kiel mi scias ke vi ne mensogas?
Mensogo? Ne ridindiĝu! Kial mi mensogus?
Tiel anstataŭ mortigi diojn, nun ni devas mortigi samurajojn.
Ne! Mi nur volas la homojn kaj arbaron vivu pace.
~Kiu flanko estas lia? ~Ĉu ni revenontus?
La virinoj povas defendiĝi. Mi faris tiom kiom mi povis.
Ili povas memzorgi.
Tie estas la lageto, la besto devas esti proksima.
Estas la momento de la vero, malfermu la okulojn.
Kial ni bezonas tiun virinon, sinjoro?
Kiam vi mortigos dion, lasu la malpuran laboron al iu ajn.
Moro, kio okazis? San! Estas mi, Aŝitaka!
San!
Aŝitaka!
Ĉu Okkoto? Demonigita.
Foriru knabo.
Luktu kontraŭ mi kaj la Spirito de la Arbaro neniam venos.
Grandioza Okkoto, kvietiĝu!
Povema sinjoro, permesu al mi preni ŝin. Mi elpetigas, liberi ŝin!
San! Ĉu vi estas tie? Estas mi, Aŝitaka!
San!
Silentigu lin!
San!
Haltu lin! Li ruinigos ĉion!
San!
Ho, Aŝitaka!
~San! ~Aŝitaka!
Mi ŝparis miajn lastajn fortecojn
por sengorĝi tiun fivirinon.
Proksimiĝu! Uzu viajn grenadojn!
Ne tuŝu, ne plu estas Okkoto!
Ĉu vi ne povas eĉ paroli?
Bone, posteniru kaj demetu la vunditajn de tie ĉi.
Daŭru.
Interesa spektaklo!
Estas ĝi.
Redonu mian filinon, demono.
Aŝitaka, vi povas savi la virinon kiun vi amas.
La Spirito de la Arbaro.
Eboŝi! Ne ekpafu!
Eboŝi! Via malamiko ne estas la Spirito de la Arbaro.
~Sed, tio devus mortigi ĝin. ~Unu pafo ne sufiĉas por dio.
San!
Ne mortiĝu.
Mi ne komprenas, la Spirito de la Arbaro deprenis la vivon al ambaŭ.
~Rapide! Ĝi ekŝanĝas! ~Nun, ĉiuj atentu.
Mi instruos vin kiel oni mortigas dion,
dion de la vivo kaj la morto.
La sekreto estas ne timo.
Ne! Haltu!
Eboŝi!
Vi mortiĝos!
Ŝi sukcesis! Rapide! Prenu la kapon!
Rapide, Ĵigo! Alportu la skatolon!
La servantoj mortiĝis! Rapidiĝu!
Atentu, ne tuŝu la korpon de la Spirito, ĝi tuj prenus vian vivon.
Jen! Kapo kiel, promesita!
Atentu!
Sinjorino!
Mi diris. La lupkapo ankoraŭ povas mordi vin.
Ni iru! Ni elirendas.
~Rapidiĝu! ~Jam venas sinjoro!
Kuru!
Gonza, ni devos alveni insulon.
~Ĉu insulo. Mi ne naĝas! ~Tiam marŝu fonde.
Lasu al mi! Mi mortigos ŝin!
Viaj venĝoj estas plenumitaj. Via patrino entreprenis.
~Sino Eboŝi. ~Helpu min.
NE malŝparu vian kompaton.
Mi promesis al Toki vian rekunporton al Urbo de Fero.
Ĝi serĉas sian kapon, ni ne povas resti.
San, vi devas helpi nin.
Ne! Vi ĉiam flankis kune kun ili!
Portu tiun fiulinon kaj foriru.
San?
For! La homoj meritas mortiĝi!
Jes, mi estas homo San, kiel vi.
Silentu! Mi estas lupo, aŭskultu!
~San! ~Restu tie!
Mi bedaŭras, mi penis malebligi tion i.
Finis, io finis, la arbaro estas morta.
Nenio finis, ni ankoraŭ vivas, ĉu vi helpos min, San?
Ĥe! Atendu. Revenu helpante!
Problemeto okazas kaj ili panikas!
Kion vi faras? Tien i!
Rigardu! La kapo moviĝas!
Altirante al ni!
Jen.
~Ĝi ne plu ŝtopos. ~Dankon.
~Trankvilegas. ~Asano ĝisatendas la tagiĝon.
Mi demandas min se tiu junulo trovis la Sinon Eboŝi.
Ne zorgu, certe li trovis ŝin.
Ili venendas montete, iam ajn estos tie ĉi.
Stultulo. Ne demandu min kial mi lin amas.
~Ĥe! Kohroku! ~Lasu lin dormi dum li povas Toki.
~Kio estas tio? ~Mi ne scias, sed mi ne ŝatas ĝin.
Estas la Nokta Marŝanto!
Ĉiu al siaj postenon!
~Toki, venas tien ĉi. ~Kuru! Ni devas eliri.
Ne!
Ni promesis la Sinjorinon ke ni defendus la Urbo de Fero.
Rigardu! Tie! Ili revenis!
Demetu ĉiujn!
Ili senkapigis la Spiriton, kaj ĝi volas rehavi la kapon!
Se tiu nigra koto tuŝas vin, vi estos mortataj.
Koru lagen, la akvo iomete haltos ĝin.
La Sino Eboŝi kaj siaj viroj jam vetas alia flanke.
Mi klopodos redoni la kapon antaŭ ĝi mortigos nin ĉiuj. Rapide!
~Kion ni faros? ~Ĝi mortigos nin ĉiujn.
~Ni neniam eliros de tie ĉi! ~Jam sufiĉis!
Alportu ĉiujn al la lago, trankviliĝu, surportu la malsanitajn kaj vunditajn.
Ne! Ne tra tie.
Ĥo... estas nia fino!
Kiam la forĝejo bruliĝos, la Urbo de Fero perdatos por ĉiam.
Ni vivas, Kohroku. Ni superos tion iel.
Tie!
Ni iru!
Haltu!
Vi ambaŭ ankoraŭ vivas! Bonege.
Mi redonos la kapon, lasu la keston kaj malproksimiĝu.
Ĉu redonu la kapon nun? Nu junulo, ne estu stultulo.
Nun ke la suno tagigas?
Rigardu! Ne estas pli ol stulta malviva dio
sed tagiĝe ĝi malaperos kiel sonĝo.
Sinjoro, jam venas! Ni devas eliri!
Nu, ni iuj deziras
ion, la homeco estas tiel.
Ne devigu al mi morti vin.
Knabo, kia
iritema, vi devus... Trankviliĝi!
Daŭru!
Aŝitaka!
Mi entenas ĝin!
io ordigas!
Tion ĉi mi ne ŝatas.
Mastro, ni estas ĉirkaŭitaj!
~Nu, suno! Tagiĝu. ~Malfermu la keston!
Ĉu vi ne vidas! Tro malfruas!
Kial malŝpari vian spiron parolante al li?
Homaj manoj devas redoni ĝin!
Mi avertis vin.
Spirito de la Arbaro!
Ni redonas vian kapon!
Prenu ĝin kaj foriru pace!
Bone, tio allogis sian atenton.
Bone, jam finis.
Venas la viroj.
La viroj! La viroj revenas!
Mi ne kredas nin venkante. Mi neniam pensis rigardi mian hejmon denove.
~Mia moŝto! u vi fartas bone? ~Ŝi estas vundita.
Rigardu! Falas sur la urbo!
Prenu forte, ne cedu.
Mi ne sciis ke la Spirito de la Arbaro estis la floriganto.
San, San, Rigardu!
Ankaŭ se la arboj revenas, ne pli estus sia arbaro.
La Spirito de la Arbaro mortiĝis.
Ne, ĝi estas la vivo, ne mortiĝis San.
Li estas tie ĉi, penante diri ion al ni.
Dirante al ni vivu.
Vi signifas multe por mi
sed mi ne povas pardoni tion kion faris la homoj.
Mi komprenas, vi loĝos arbare kaj mi helpos rekonstrui la urbon.
Mi iam proksimiĝas. Jakul' kaj mi vizitos vin.
Ne kredebla! La lupoj kaj tiu lupknabinaĉo helpis savi nin.
Aŝitaka. Iu serĉu lin. Mi volas lin danki.
Ni komencos denove. Tiam ĉi konstruante pli bonan vilaĝon.
Bone, mi cedas. Oni ne povas venko kontraŭ stultuloj.